بازی اندروید
در سالروز تولد ۸۸ سالگی یك هنرمند

چند روایت شنیدنی از جمشید مشایخی و نقش هایش

چند روایت شنیدنی از جمشید مشایخی و نقش هایش

به گزارش بازی اندروید، جمشید مشایخی با ناصرالدین شاه قاجار در «سلطان صاحبقران»، رضا خوشنویس در «هزار دستان»، پهلوان خلیل در «پهلوانان نمی میرند»، عبدالله بن مسعود در سریال «امام علی»، خان دایی فیلم «قیصر»، «شازده احتجاب»، حبیب آقا در «سوته دلان»، «کمال الملک» و... اگر می بود فردا ۶ آذر ماه ۸۸ ساله می شد.


به گزارش بازی اندروید به نقل از ایسنا، جمشید مشایخی دارای نشان درجه یک فرهنگ و هنر بود و فعالیت هنری خویش را قبل از انقلاب اسلامی، در سال ۱۳۳۶ با بازی در نمایش «وظیفه پزشک» آغاز کرد، با فیلم کوتاه «جلد مار» در سال ۴۲ مقابل دوربین رفت و دو سال بعد با فیلم «خشت و آینه» وارد سینما شد.
این بازیگر پیشکسوت در بیشتر از ۹۰ فیلم سینمایی و ۵۰ سریال بازی کرد که با نگاهی به تمام این فیلمها آثاری دیده می شود که سازنده آنها یا از کارگردان اولی ها بوده اند یا در زمانی که مشایخی در آثارشان بازی کرده از افراد شناخته شده ای در سینما نبوده اند. وی در همین مورد، علت پذیرفتن بعضی نقش ها را کمک به کارگردان آن فیلم دانسته بود حتی اگربه کارنامه بازیگری اش لطمه وارد شود.
مشایخی در دوران فعالیت هنری اش دو سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را درجشنواره فیلم فجر به ترتیب برای فیلمهای «کمال الملک» و «گل های داوودی» دریافت کرده است.
همینطور جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای ایفای نقش در فیلم «بانوی من» در هفتمین دوره جشن خانه سینما گرفته و نامزد دریافت تندیس بهترین بازیگر نقش اول مرد در سومین دوره جشن خانه سینما شد و جایزه بهترین بازیگر مرد را برای بازی در فیلم «پدربزرگ» از جشنواره بین المللی پیونگ یانگ به دست آورد.
این هنرمند ایفاگر نقش های متفاوت و ماندگاری در ژانرهای و سبک های مختلفی در سینما و تلویزیون بوده و با کارگردانان برجسته ای در طول تاریخ سینما همکاری کرد. همچون آثاری که وی در آنها ایفای نقش کرده است، میتوان به بازی در فیلمهای «گاو»، «قیصر»، «شازده احتجاب»، «سوته دلان»، «خانه عنکبوت»، «کمال الملک»، «گل های داودی»، «آوار»، «پدربزرگ»، «طلسم»، «سرب»، «روز واقعه»، «خانه روی آب»، «یک بوس کوچولو»، «جرم» و «سیزده۵۹» و مجموعه های «هزاردستان»، «داستان های مولوی»، «سلطان صاحبقران»، «امام علی(ع)»، «پهلوانان نمی میرند» و «ستایش» اشاره نمود.
مشایخی در حوزه تئاتر هم فعالیتهای موثری داشته و برای نخستین بار در سال ۱۳۳۹ در تله تئاتر «بعد از سی سال» به کارگردانی علی نصیریان بازی کرد و در فاصله این سالها تا ۱۳۵۲ در حدود ۱۰ تله تئاتر حضور داشت و با هنرمندانی چون علی نصیریان، عباس جوانمرد و رکن الدین خسروی همکاری کرد.
این هنرمند در ۱۳ فروردین ماه سال ۹۸ درگذشت.
در ادامه در آستانه ۶ آذر ماه سالروز تولد این هنرمند مروری داریم بر بخشی از گفتگوی مشروحی که سال ها قبل ایسنا با این هنرمند داشت.
/ دوران کودکی /
پدرم مهندس شیمی بود و ریاست کارخانه اسیدسازی در پارچین را بر عهده داشت. که بعد هم رئیس فنی کارخانجات آن منطقه شد. من در پارچین به دنیا آمدم. درکلاس پنجم ابتدایی بودم که برای جشن پایان تحصیل نمایشی با عنوان "مناظره شتر و موتور" اجرا شد که من نقش شتر را بازی کردم و بشدت مورد تشویق خانواده های حاضر در آن منطقه واقع شد. بعدها هم که به اتفاق خانواده تهران می آمدم بیشتر به تماشای تئاتر می رفتیم. تئاتر در آن زمان طرفدار بیشتری نسبت به سینما داشت و هنرمندان زیادی در این حرفه مشغول به فعالیت بودند. من تئاتر را دوست داشتم و پس از تشویق هایی که شدم علاقه بیشتری پیدا کردم.
نمایشنامه هایی را هم کارگردانی می کردم و روی صحنه ای که خودمان درست می کردیم به اجرا می گذاشتیم. مردم پارچین بسیار استقبال می کردند. پدرم نظامی بود و دوست داشت نظامی شوم و به خاطر همین من را به دبیرستان نظام و بعد دانشکده افسری فرستاد و من که از نظام خوشم نمی آمد، هنگامی که پدرم در ایران نبود فرار کردم و وقتی پدرم برگشت دیگر کار از کار گذشته بود. او من را به بیمارستان ارتش معرفی نمود تا به کمک مدیر بیمارستان که از دوستانش بود اعلام کنند قلب من مشکل دارد تا از خدمت معاف شوم. درنهایت پس از ۱۵ روز که در بیمارستان خوابیدم اتفاقات زیادی رخ داد و معافیت ام به سرانجام نرسید و به خدمت وظیفه اعزام شدم و به ارومیه رفتم.



/ شروع فعالیت هنری با تئاتر /
بعد از اتمام خدمت، دایی ام که کارهای زمان مدرسه ام را دیده بود، اطلاع داد که اداره ای با عنوان هنرهای دراماتیک درحال تاسیس است و من را به دوستش که رئیس کارگزینی اداره هنرهای زیبا بود معرفی نمود. ایشان هم من را پیش دکتر فروغ رئیس اداره برد و امتحان از من گرفتند. هنوز هیچ هنرپیشه ای به استخدام آنجا درنیامده بود و تنها "رکن الدین خسروی" که معلم آموزش وپرورش بود قرار بود به آنجا بیاید. به هر حال تعدادی که بیشتر غیرحرفه ای ها بودند جمع شدند و پس از آموزش هایی که دکتر فروغ داد کار خویش را آغاز کردیم. ابتدا در شبکه ۲ تلویزیون اجرا داشتیم تا این که در حیاط اداره، سالن ۱۰۰ نفره ای درست شد که وسایل آنجا را هم خودم خریدم و با توجه به این که هنوز مردم ما را قبول نداشتند بلیط های افتخاری پخش کردیم تا مردم بیایند و کارهای ما را ببینند. بعدها در خیابان جنوبی پارک شهر سالن ۲۵ شهریور که امروز "سنگلج" نام دارد افتتاح شد. مردم هم کم کم به نمایشنامه های ما که از تلویزیون پخش می شد عادت کردند و به کارهای ما علاقه مند شدند و تئاتر رونق پیدا کرد.
جعفر والی، رکن الدین خسروی، علی نصیریان، عباس جوانمرد، محمدعلی کشاورز، اسماعیل شنگله، اسماعیل داورفر و بعدها عزت اله انتظامی، فخری خروش، حسین کسبیان، مهین شهابی و پرویز بهرام همچون کسانی بودند که با هم کار می کردیم و نمایش هایی همچون "امیرارسلان نامدار"، "بهترین بابای دنیا" و "کوروش پسر ماندانا" را به روی صحنه بردیم در تلویزیون هم نمایش هایی را به صورت زنده اجرا می کردیم که کار بسیار مشکلی بود.
فعالیت ما در تئاتر ادامه داشت تا این که دکتر فروغ دانشکده هنرهای دراماتیک را تاسیس کرد و ما که سالها کار تئاترکرده بودیم و جزو هنرپیشه های مشهور آن زمان محسوب می شدیم، وارد دانشکده شدیم. پس از مدتی وقتی دیدم چیزی از نظر بازیگری به من اضافه نمی شود از آنجا بیرون آمدم. البته اساتید بزرگی چون آریان پور، محجوب و باستانی بودند که دروس غیربازیگری را تدریس می کردند و برای من بسیار مهم بود. اما دیدم همه چیزهایی که تدریس می شود درتئاتر دیده ام و ادامه ندادم.
/ ورود به سینما با "خشت و آینه" /
سال ۴۰ هژیر داریوش فیلم کوتاهی بنام "جلد مار" را در ۲۰ دقیقه ساخت که من به همراه خانم خروش برای نخستین بار مقابل دوربین رفتیم و در آن بازی کردیم. دو سال بعد هم ابراهیم گلستان به همراه فروغ فرخزاد به تماشای نمایشنامه ی "مرده های بی کفن و دفن" آمده بودند که توسط حمید سمندریان کارگردانی می شد. من نقش یک افسر ژاندارم را بازی می کردم و مرحوم فنی زاده، محمدعلی کشاورز و منوچهر فرید هم دیگر بازیگران این نمایش بودند. آن زمان گلستان همه ما را برای بازی در فیلم "خشت وآینه" دعوت کرد و نقش افسر پلیس عارف مسلکی را به من داد. این فیلم با کارهای آن روزگار فرق داشت و نگرفت اما فیلم خوبی بود. گلستان بعنوان تهیه کننده وکارگردان زحمات زیادی کشید. من ابراهیم گلستان را نخستین استادم بعنوان کسی که بازیگری در سینما را به من آموخت می دانم و از حرف هایی که می زد خیلی لذت می بردم.
استادی در انگلیس فیلمی آموزشی در رابطه با بازیگری تکثیر کرده که بسیاری از حرف های آن زمان گلستان را من در درونش دیدم که هم اکنون مطرح می شود وآدم لذت می برد که یک ایرانی در سال ۴۲ این گونه روی کارش مسلط بوده است.



/ گاو /
تا سال ۴۸ مجدداً به بازیگری در تئاتر ادامه دادم تا این که روزی آقای انتظامی به خانه من آمد و گفت کارگردان جوانی از خارج به ایران آمده که بسیار با شعور است و می خواهد یکی از قصه های غلامحسین ساعدی را کار کند. این داستان را قبلاً جعفر والی با چند پرسوناژ برای تلویزیون اجرا کرده بود و وقتی به صورت فیلمنامه درآمد شخصیت های دیگر داستان وارد قصه شدند. من "الماس ۳۳ " کار قبلی مهرجویی را ندیده بودم اما وقتی فهمیدم ساعدی اجازه ساخت داستانش را به او داده، متوجه شدم آدم بزرگی است. وقتی سناریو را خواندم مش عباس به نظرم بی رنگ آمد که مهرجویی گفت این نقش را مخصوصاً به تو داده ام. ما این فیلم را در روستایی واقع در ۳۰ کیلومتری جاده رشت به قزوین کار کردیم. همه کسانی که بازی کردند تئاتری بودند و به غیر از من همه تجربه کار اولشان بود.


/ قیصر /
همان سال کیمیایی می خواست "قیصر" را کارگردانی کند و دنبال من و کشاورز فرستاد. با هم به "آریانا" فیلم رفتیم. با کیمیایی آنجا آشنا شدم. من قرار بود نقش "فرمان" را بازی کنم و کشاورز "خان دایی" را که کشاورز به خاطر این که کارمند اداره تئاتر بود نتوانست بازی کند. عباس جوانمرد گزینه بعدی برای این نقش بود که آن هم نشد تا این که یک روز وارد حیاط شدم و کیمیایی و وثوقی با هم مشغول صحبت بودند. تا کیمیایی من را دید گفت «گیر آوردم جمشید "خان دایی" را بازی می کند و "ملک مطیعی" هم "فرمان" را» و همین صورت گرفت آن موقع مازیار پرتو یکی از فیلمبرداران توانای سینما در هنرهای دراماتیک بود که پشت دوربین قرار گرفت و گروه خیلی خوبی جمع شد، برای این فیلم جایزه مجله فیلم وهنر را گرفتم.
/ فیلمهای دیگر /
بعد از "قیصر" با اداره تئاتر به مشکل برخوردم آن موقع مثل هم اکنون زیر بار خیلی از چیزها نمی رفتم و از آنجا بیرون آمدم. فعالیت خودم را بیشتر در سینما ادامه دادم. "طلوع" با میناسیان، "شازده احتجاب" با فرمان آرا، "نفرین" با تقوایی، "چشمه" با آرمانسیان که یکی از فیلمهای مطرح آن زمان بود، "سلطان صاحبقران" و "سوته دلان" با حاتمی از کارهایی هستند که تا سال ۵۶ بازی کردم و خیلی دوستشان دارم.
چند کار تئاتر هم مثل "آوار بر سنگ"، "در گوش سالمم زمزمه کن" و "باغ وحش" داشتم که مابین فیلم هایم اجرا شدند. چون با جعفر والی خیلی دوست بودم بیشتر درنمایش ها او بازی می کردم.
/ پس از انقلاب اسلامی /
کار من در پس از انقلاب به صورت مداوم ادامه داشت و از سال ۵۸ به مدت ۱۸ ماه مسئول اداره تئاتر شدم وحدود ۴۰ نمایش روی صحنه آمد. پس از آن تقاضای بازنشستگی کردم و ۱۹ نفر از هنرمندان دیگر هم به خاطر این که با من دوست بودند خودشان را بازنشسته کردند که آقای والی وکشاورز همچون آنها بودند. "دادا" نخستین فیلم من در پس از انقلاب بود.



/ هزاردستان /
تابستان سال ۵۸ کار را در خانه ای قدیمی در لاله زارنو که به مرحوم پیرنیا تعلق داشت شروع کردیم. نام "هزاردستان" قبلاً "جاده ابریشم" بود. با توجه به این که طرح از مدتها پیش آمده بود. "حاتمی" بهروز وثوقی را برای یکی از نقش های اصلی در نظر گرفته بود که نشد. دو نقش "رضا تفنگچی" و نقشی که "آقای انتظامی" بازی کردند را هم به من پیشنهاد نمود و اظهار داشت: دوست دارم، رضا تفنگچی را بازی کنی که مقدار زیادی رو شخصیت تو نوشته ام به هر حال کار آغاز شد و در طول ۴ ماه صحنه هایی را که رضا از ترور دست برداشته و به خانه ای در مشهد فرار کرده را در آنجا گرفتیم. پس از آن برای قسمت های دیگر به بالای "اقدسیه" رفتیم و در آنجا محلی که سالها محل نگهداری گوسفند و گاو بود را خالی کرده بودن و قرار بود صحنه های زندان "رضا" در آنجا گرفته شود. من و آقای رشیدی در آن صحنه بازی داشتیم و سه ماهی آنجا بودیم.
من در آن صحنه ها مدام با قل و زنجیر بودم و بدنم را گازوئیل زده بودند تا چرک شود و دائماً بوی گازوئیل مانع غذا خوردنم می شد و زجر زیادی در طول این صحنه ها کشیدم. همان جا مرحوم حاتمی به من اظهار داشت: «فیلمی دارم که می خواهم در اروپا بسازم و تو که اینقدر زجر کشیدی را می خواهم به آنجا ببرم» که این اتفاق نیفتاد و حاتمی با وقفه ای که در وسط کار افتاد، "حاجی واشنگتن" را در ایتالیا ساخت. "هزار دستان" در طول کار به سبب تغییر مدیران تلویزیون مدام تعطیل می شد، به طوریکه ۵ ماه کار می کردیم و بعد یک سال تعطیل می شد و مدیران جدید کار را تصویب می کردند و باردیگر شروع می شد به خاطر همین از سال ۵۸ تا ۶۵ ساخت این مجموعه به طول انجامید.




/ کمال الملک /
در یکی از وقفه هایی که در طول ساخت مجموعه "هزاردستان" پیش آمد. دوستی به پیش من آمد و گفت می خواهند به همراه چند شریک دیگر فیلمی را سرمایه گذاری کنند؛ که من در آن نقش اصلی را داشته باشم. علی حاتمی را برای کارگردانی معرفی کردم و قرار شد کمال الملک ساخته شود. برای این فیلم کتاب های زیادی مطالعه کردیم و حتی سراغ نوه ها وشاگردان کمال الملک رفتیم و تلاش کردیم شخصیت او همانی باشد که همه می گویند. وقتی سناریو را خواندم کمال الملک بیشتر با مردم و درمدرسه اش بود و کمتردر کاخ ها حضور داشت. ولی در نهایت قرار شد قسمت تبعید به خاطر بالارفتن هزینه فیلم حذف شود که من گفتم بدون قسمت آخر اصلا به درد نمی خورد و دیگر کمال الملکی نیست که به قول خودش "خاک پای ملت ایران" باشد و بالاخره آن قسمت ها هم گرفته شد. من برای این فیلم پیش استاد شکیبا رفتم و از ایشان نقاشی کردن یاد گرفتم و تلاش کردم این نقش را هر چه طبیعی تر بازی کنم. پس از اتمام فیلم درمنزل استاد عرب زاده که شاگرد کمال المک بود، حضور داشتم که ایشان به من اظهار داشت: « نقش استادم را خیلی خوب بازی کردی، فقط قدت کوتاه تر از او بود.» این حرف او جایزه بزرگی برای من بود و یا وقتی زمان اکران فیلم از نوه های کمال الملک راجع به فیلم پرسیده بودند جواب دادند که پدر بزرگمان را در فیلم دیدیم علی حاتمی در این فیلم شاه هنر ایران را در مقابل سلاطین قرار داد.
/ علی حاتمی /
مرحوم "حاتمی "سعدی سینمای ایران بود که دیالوگ های حساب شده ای در فیلم هایش استفاده می کرد. او حرف امروز را در قصه های روز گذشته می گفت و تاریخ برایش وسیله بود. حاتمی هنرمند توانایی بود که به تاریخ و ادبیات اشراف کاملی داشت و اثر را از فیلتر ذهن خود خارج و روایت می کرد. من در داستانهای مولوی، سلطان صابحقران، سوته دلان، کمال الملک و هزاردستان با او همکاری داشتم. ضمن این که قرار بود در "دلشدگان" هم حضور داشته باشم و حتی تست گریم دادم و قرارداد بستم. یک روز هم علی حاتمی با حسین دهلوی خانه ما آمدند و قرار شد او هم به ما کمک نماید. مدتی هم تار زدن یاد گرفتم تا استیل ساز زدن را در فیلم به شکل درست داشته باشم. حاتمی به من گفت تا شهریور کاری با من ندارد و دراین فاصله سریال "پیک سحر" پیشنهاد شد. بگونه ای قرارداد بستم که کارم اول شهریور تمام شود. اما ۱۰ مرداد حاتمی مدیر تولید را سراغ من فرستاد و به خاطر این که کاخ گلستان را جلوتر گرفته بودند، خواستند کار را شروع کنند که نتوانستم در فیلم بازی کنم. در "مادر" هم قرار بود بازی کنم آن هم نشد. "ورسیون اول "تختی" را هم به من داد و قرار بود نقش "مردم" را در مقابل پیروزی ها و شکست های "تختی" بازی کنم. اما عده ای نمی خواستند علی با من کار کند و همین افراد سبب شدند دلخوری هایی بین ما بوجود آید. من کار با او را خیلی دوست داشتم و خود حاتمی معتقد بود دیالوگ هایش را من از همه بهتر می گویم و بنا بر این هنوز هم بعضی ازدیالوگ هایش را حفظ هستم.
/ سایر فیلمها و جوایز/
"آوار"، "گل های داوودی"، "خانه عنکبوت" که نقش منفی داشتم. "پدربزرگ"، "طلسم"، "کاغذ بی خط" و "روز واقعه" از دیگر کارهایی هستند که به آنها علاقه دارم. برای "خانه عنکبوت" تا به ۲۰ دقیقه پیش از مراسم قرار بود جایزه بازیگری به من و خانم خروش تعلق گیرد که نتایج را عوض کردند وتقدیرنامه ای به ما دادند. برای "گلهای داوودی" و "کمال الملک" هم جایزه بهترین بازیگر نقش اول جشنواره فیلم فجر را گرفتم. "پدربزرگ" هم در جشنواره پیونگ یانگ کره شمالی بهترین بازیگری را دریافت کرد. چند جایزه داخلی دیگر هم همچون جایزه کوشش برای راه افتخار، تندیس خانه سینما برای "بانوی من" و یک جایزه هم از شهرداری برای "شمعی در باد" گرفته ام.
/ خانه ای روی آب/
با فرمان آرا یک مرتبه در سال ۵۲ در "شازده احتجاب" همکاری داشتم و وقتی پیشنهاد "خانه ای روی آب" را داد به خاطر احترامی که برایش قائل بودم از کوتاه بودن نقش ایراد نگرفتم. برای ما که تئاتر کار می کردیم کوتاه و بزرگ بودن نقش از نظر مقدار معنا نداشت. مهم بازیگر بزرگ و کوچک است. همیشه نقش اول را همه نگاه می کنند و نقش های دیگر دیده نمی گردد، در صورتی که باید توجه داشت آن کسی که در نقش اول مطرح می شود چگونه بدون بازیگران دیگر این کار عملی می شود. این حرفها آدم را متاثر می کند که می آیی و نقش کوتاهی را به نحو احسن بازی می کنی ولی کسی آنرا نمی بیند. اما پس از چند وقت می گویند این سکانس در "خانه ای روی آب" عجیب بوده اما موقعی که فیلم به نمایش درمی آید، خبری از هیچ تقدیری نیست. زمان فیلم "چشمه" هم ایراد می گرفتند، اما امروز می گویند یکی از بهترین های ایران است.
/ مجموعه های تلویزیونی /
بعد از "هزاردستان" که بهترین بود، سریال "پهلوانان نمی میرند" را با این که نقشم زیاد نبود اما دوست داشتم. همینطور "روشن تر از خاموشی"، "بهشت گمشده"، "عشق گمشده"، "پیله های پرواز" و "امام علی (ع)"، در امام علی (ع) نقش "ابن مسعود" را بازی می کردم و سکانس زیبایی با "مالک اشتر" بود که در رابطه با ی مولا علی (ع) صحبت می شد. در واقع بازی در این مجموعه را به خاطر این سکانس طولانی قبول کردم. این صحنه را از سه زاویه هم فیلمبردار کردند، اما وقتی خانه آمدم به همسرم گفتم این صحنه را نمی گذارند چون با تمام وجود بازی کردم و آن را خیلی دوست دارم. بعد که علت حذف آن را پرسیدم گفتند «چون دکور بد بوده حذف شده» گفتم خاک بر سر بازیگری که آنقدر بد بازی کند که مردم دکور را ببیند. این چیزهاست که آدم را عصبی و ناراحت می کند.
/ بهترین ها/
فیلم "خشت و آینه" را با این که نقشم زیاد نبود ولی بسیار مشکل بود، دوست دارم. همینطور "قیصر"، "گاو"، "سوته دلان"، "شازده احتجاب"، "طلوع" و "ماهی ها در خاک می میرند". در پس از انقلاب هم یکی از فیلم هایی که بسیاری از نظر بازیگری برایم مشکل بود و آن نقش را خیلی با زحمت بازی کردم "خانه عنکبوت" بود. اما چیزی که خیلی به آن نزدیک بودم و این اواخر با آن زندگی کردم همین "یک بوس کوچولو" بود. مثل این که خود من بودم و دارم می میرم با آن عشقی که به ایران دارم و در روحیه خود من هم همینطور احساس بوده است، من این فیلم را بهترین کار دوران بازیگری ام می دانم.
/ تئاتر/
بعد از انقلاب ۴ نمایش بازی کردم یکی "ولد کشته" که زمان مسئولیت من در اداره تئاتر بود که مریض شدم و ۷، ۸ روز بیشتر کار نکردم. همینطور پی اس تلویزیونی بنام "سبز در پاییز" کار فرهودی و اسماعیل خانی، "خانه ای روی آب" را حدود ۷ سال پیش با هادی مرزبان کار کردم و "میرعشق" را ۴ سال پیش به مدت ۱۸ شب در اصفهان بازی کردم که در اجراهای تهران آن، ایرج راد بازی کرد. هم اکنون هم با وجود این که تئاتر را خیلی دوست دارم اما از نظر روحی در شرایطی نیستم که کار کنم.




1401/09/06
12:11:22
5.0 / 5
246
تگهای خبر: آموزش , بازی , بدن , تولید
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۵ بعلاوه ۴
بازی اندروید